Over leven

Buiten huppen merels rond.
Ik stuur mijn gedachten naar hen toe en vraag wat ze aan het uitvoeren zijn.
Wij proberen deze winter te overleven, zeggen ze me.  Tragiek.
Overleven kan er mooi uitzien vanachter mijn venster in een warme huiskamer.
Met hun kopjes laag trippelen ze gauw-gauw door de tuin.  Ze stoppen, rommelen wat in het mos onder de lindenboom en sluipen dan weer voort.  Het lijkt een line-dance, zonder vaste lijn.
Ze dansen bij voorkeur in onze tuin.

Het is een slordige tuin.  Er liggen takkenbosjes, hopen bladeren ook. Een heerlijke tuin in de woestenij van keurige steriele tuinen. Waar ze nog echt voedsel vinden, niet alleen granen in bolletjes vet.
De zon streelt de lindenboom, ik ga naar buiten en leg mijn hand op zijn stam. De winter
kantelt, hij kantelt naar de lente. Februari kruipt naar maart. De takken van de linde
gloeien. Nog even, nog even, lispelt de boom. Als deze laatste vrieskou voorbij is gaan
mijn takken openbarsten.
Een glimmend elfje schuift op een zonnestraaltje naar beneden tot op mijn schouder en
kriebelt aan mijn oor.
In mijn tuin wonen elfjes en fluisterende bomen, omdat ik dat wil geloven.
Ik overleef in een sprookje.

Carine JA Maes
Home

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s