Centaur

Ik liep enkele middagen geleden over het fietspad langs onze straat naar de winterwei.
Achtergrond: velden, meer weiden en grachten. Mijn twee paarden stapten naast me mee. Ze briesten nu en dan tevreden, hun voetstapjes weerklonken amper op het beton, want ze dragen geen ijzers en ik heb ze keurig bekapt.
Achter ons reed een fiets. Geruisloos, ik had niets gehoord. Onze zwarte merrie wel, ze hield bruusk halt, kalm en onverschrokken. Zoals ze is.
Dan zag ik de fietser naast ons op de baan.
Ik excuseerde me, normaal is het onze kudde van drie die uitwijkt voor fietsers.
Hij stopte. In niet onaardig Nederlands-met-zuiders-accent bewonderde hij de paarden. Hij heette Pablo en was een indiaan uit Peru, klein van gestalte, jong van lijf, en met glans in zijn ogen. Vroeger, ver, ver weg van hier, reed hij op zijn paarden, zonder zadel, zonder bit, zonder teugels. Door de wind galoppeerde hij, één met hen en zij met hem. Ze deelden elkaars energie.
Hij herkende dit toen hij ons zag wandelen. Jullie zijn net een aquarel, zei hij.

Wat doe je nu? vroeg ik hem.
Hij woonde in de stad en was onderweg naar de fabriek. Nu was hij niet meer vrij, ooit weer wel. Met een tevreden glimlach reed hij voort.  Want hij mocht niet te laat komen.
Ik wandelde verder, de paarden volgden. We waren een schilderij volgens een centaur die ik tegenkwam op een doordeweekse middag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s