God is een cafébaas

September. Bijna herfst. Ik wandel door de oranje avond. Oranje en roze, de avond blinkt.  De laatste goudsbloemen van de zomer worden nog geplukt. De moerasspirea is uitgebloeid.
Hoe zou het elfje Zeven vergaan zijn? Die vraag springt op en neer in mijn hersenpan als een ongedurig kind. De kleine elf zou met een touwladder naar de volle maan klimmen, een dapper plan, zeker als je hoogtevrees hebt, zoals elfje Zeven.
Twee manen zijn voorbijgegaan.  Hoopvol en met opgeheven duimen tuurde ik de heldere nacht in, bij de laatste volle maan.  Een ladder zag ik niet, een elf evenmin.   De maan daarvoor  werd voorafgegaan door een regen vallende sterren. Misschien heeft die zijn laddertje verwoest.  Wie weet is het ding vlammend in de vernieling gegaan, en ligt Zeventje eronder. Morsdood.
Kunnen elfen sterven?
Een existentiële vraag, die ik daar stel.
Ai, als je er zo ééntje stelt, volgt de rest al gauw.  Daar heb je het.
De wolken lijken licht te geven en dat licht stijgt naar mijn hoofd. Minder lichtvoetig dan gewoonlijk vervolg ik mijn weg, en stel mezelf in vraag. Waar moet ik heen?  Wat doe ik hier eigenlijk? Niet hier op deze plek, maar hier in het algemeen.
Herbergpraat zonder herberg. Met God als cafébaas. Ik verwacht dat de hemel gaat openscheuren en hij één of ander sacraal voorwerp naar beneden smijt, vlak voor mijn voeten, zodat ik niet verder kan zonder het op zijn minst te bekijken. En dat, terwijl hij een vanzelfsprekende wijsheid buldert. Maar God zwijgt. Zoals elke goede cafébaas doet.

© Carine JA Maes

2 gedachtes over “God is een cafébaas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s